ยังไม่ได้เล่าเลยว่าเมื่อวันพฤหัสตอนค่ำๆมีงานที่ร้านสตูเฟ่ของพี่ๆโมโนโทนที่อยู่ข้างๆ ม.กรุงเทพนี้เอง งานนี้เป็นงานของมือแซกโซโฟนของคณะโมโนโทนคือ พี่ปอนด์ ซึ่งพี่เขามาเป่าแซกเพราะๆให้เราได้ชมกันระลอกใหญ่ (งานนี้พี่แกเด่นสะดุดตาที่สุดแล้ว)

ตอนผมเข้าไปนี่รู้สึกว่าเป็นแกะดำเลย เจอทั้งอาจารย์ พี่โก้(แซกแมน) และบรรดาันักศึกษาจากจุฬาและมหิดล พวกโมโนโทนทั้งพี่ใหญ่ พี่ตั้ม พี่ศน พี่กุ่ย พี่นุ้ย ก็ยุ่งๆกันอยู่ด้วยเลยไม่ค่อยกล้าไปกวน จากที่หิวข้าวเลยกลายเป็นไม่หิวไปทันที ด้วยความเซ็งบังเกิด และแล้ว.. เราก็ยืนดูพร้อมกับดื่มโค้กไปด้วยจนเพื่อนแอมมา เคุณแอมตอนนั้นออกแนวโทรมมากๆเลยละ

งานโดยรวมคราวนี้ผมว่ามันออกจะญี่ปุ่นไปหน่อย อย่างว่า มันอาจจะเป็นสไตล์ที่พี่แกชอบก็ได้ ผมเชื่อว่าถ้าให้พี่แกฟัง John Zorn ละก็ แกคงจะผงะแน่ๆ ถ้าเจอของหลุดโลกแบบนั้น ผมเลยไปบ่นๆกับพี่โอ(Pussyjazz)นิดหน่อยในส่วนนี

ความคิดเห็นโดยรวมคือ ไม่ปลื้มเลย... เนื่องจากมันขาดความหลากหลายในอารมณ์ (หรือเพราะผมชอบความที่เป็น True Fusion มากกว่าก็ไม่รู้) ่เพลงส่วนใหญ่มันมาทางเดียวกันหมดเลย ขอบอกว่า...จืดสนิทครับ...จบ